30 დღე – ბედნიერებისთვის (Vol. 2)

წესები მარტივია, ქვემოჩამოთვლილთაგან უნდა აირჩიო სულ მცირე 1 დავალება და აკეთო მომდევნო 30 დღის მანძილზე. ყველაფერს ნუ მიედ-მოედები. იყავი რეალისტი. შეგიძლია, მეგობრებიც აიყოლიო – ერთად უფრო სახალისოა.

  1. აიღე რვეული/ბლოკნოტი, დაარქვი “მადლიერების ჟურნალი” და ჩაწერე მასში ყველაფერი, რის გამოც ხარ მადლიერი. თავდაპირველად, ჩამოწერე ყველაფერი, რაც გაგახსენდება. ყოველდღიურად უამრავი რამ ხდება, რის გამოც მადლიერი იქნები – მთავარია, დაინახო – ჟურნალის წარმოება ამის აღქმაში დაგეხმარება;
  2. გადააფასე რომელიმე ძველი ნეგატიური შეხედულება, შეცვალე ახალი – პოზიტიურით და გაუმეორე თავს ყოველ დღე;
  3. სცადე ახალი – აქამდე გაუსინჯავი საკვები ყოველ დღე;
  4. მოამზადე ახალი რეცეპტი ყოველ დღე;
  5. უყურე ერთ დოკუმენტალური ფილმს;
  6. ისეირნე დღეში 30-60 წუთს მაინც;
  7. ინფორმაციული ვაკუუმი – არანაირი “TV შოუ” და “ახალი ამბები”;
  8. უარი სოციალურ მედიას – არანაირი Facebook, Twitter, Pinterest, Tumblr და ა.შ. ეს საკმაოდ რთულია, ამიტომ, თუ ძალიან გაგიჭირდება, დააყენე წამზომი – და დღეში მხოლდოდ 1 საათი დაუთმე ამ ყოველივეს;
  9. წაიკითხე წიგნი ან ელექტრონული წიგნი – 15+ წუთით;
  10. ყოველ დილას, ლოგინიდან ადგომამდე წარმოსთქვი ხმამაღლა: “დღეს ძალიან მაგარი დღე იქნება!”
  11. ჩაეხუტე შვილებს (თითოეულს) დღეში 10-ჯერ;
  12. განახორციელე დღეში 1 უანგარო ქმედება;
  13. დაუთმე დღეში 10 წუთი მედიტაციას;
  14. ივარჯიშე დღეში 10 წუთით მაინც – ძალიან დიდ განსხვავებას იძლევა;
  15. ყოველ დღე 20 წუთი დაუთმე კვლევას იმ საკითხზე, რაც ყოველთვის გაინტერესებდა;
  16. უყურე 5 სასაცილო ვიდეოს იუთუბზე;
  17. მისწერე დღეში 1 მეგობარს და უთხარი, თუ როგორ გიყვარს და როგორ ძლიერ აფასებ;
  18. დაარეგისტრირე ბლოგი და დაწერე პოსტი ყოველ დღე…

კომენტარებში, თუ არ დაგეზარებათ, დამიტოვეთ არჩეული დავალებ(ებ)ის ნომრები…  და მოგვიანებით – შედეგიც გამიზიარეთ ❤

ჩემი ნომრები – გავხაზე – ესენია 6.9.11. ❤

აბა, წარმატებები ❤

Advertisements

როგორ გავაუმჯობესოთ ცხოვრება მომედვნო 100 დღის განმავლობაში: განწყობა

ეს პოსტი წარმოადგენს ექსპერიმენტის ნაწილს, რომლის ყველა სტატიის სანახავად, შეგიძლიათ, მიჰყვეთ ბმულს

1. გაითვალისწინე პოზიტიური ფსიქოლოგების რჩევა და ყოველდღიურად ჩამოწერე 10 რამ, რის გამოც, მადლიერი ხარ.

2. ჩამოწერე 20 რამ, რის კეთებაც სიამოვნებას განიჭებს, და დარწმუნდი, რომ მომდევნო 100 დღის მანძილზე, დღეში ერთს მაინც გააკეთებ ამ სიიდან. მაგალითად:

  • საუკეთესო მეგობართან ჭორაობა;
  • წიგნის კითხვა;
  • ბუნებაში გასვლა;
  • ფეხით სეირნობა…

girl, illustrations, and illustration image

3.  მომდევნო 10 დღის მანძილზე წერილობით დააფიქსირე შენი განწყობა, როგორც პოზიტიური, ისე, ნეგატიური. მაქსიმალურად დაკონკრეტდი:

  • 24 საათის განმავლობაში რამდენჯერ გალანძღე საკუთარი თავი?
  • არაადექვატური გრძნობები თუ დააფიქსირე?
  • მუდმივად აკრიტიკებ სხვებს?
  • რამდენი პოზიტიური აზრი გქონდა დღის მანძილზე?

ასევე, ჩაიწერე ემოციები, რაც ამ ფიქრებს ახლავს. მომდევნო 90 დღის მანძილზე, ეცადე ეს ემოციები შეცვალო უკეთესით – ისევე, როგორც მენტალური საუბარი საკუთარ თავთან

4. მომდევნო 100 დღის განმავლობაში გულიანად იცინე დღეში ერთხელ მაინც. შეიძინე კალენდარი, რომელზეც ყოველ დღე თითო ანეგდოტია. ან, ინტერნეტში მოიძიე საყვარელი მულტფილმები და მიიღე დღიური დოზა.

ეს პოსტი წარმოადგენს ექსპერიმენტის ნაწილს, რომლის ყველა სტატიის სანახავად, შეგიძლიათ, მიჰყვეთ ბმულს

ახლადგამომცხვარი დედის ჩანაწერები (Vol. 4)

ეს აღშფოთებული პოსტი იმ პრობლემებს ეხება, რასაც უახლოეს წარსულში გადავაწყდი, როგორც ორსული  და როგორც დედა.

უპრიველეს ყოვლისა, ესაა

გზებისა და ტროტუარების მდგომარეობა საქართველოში

ნუცუბიძის ქუჩა ორსულისთვის, სრული კოშმარი იყო. თავდაპირველად, საშიშია, რომ ნაყოფი არ მოსწყდეს ადამიანს, შემდგომ თვეებში – კი საშინელი დისკომფორტია. მანქანასთან ერთად ბავშვიც დახტოდა შიგ. როცა ჩემები ისხდნენ საჭესთან, კიდევ ჰო, მაგრამ აი საზოგადოებრივი ტრანსპორტი სრული კოშმარი იყო. მძღოლები არც ავტომობილებს ინდობდნენ, ადამიანებზე ხომ საერთოდ ფიქრიც ზედმეტია.

broken_sidewalkმოახლოვდა არჩევნები და ნუცუბიძის ქუჩას კი აკეთებენ, მაგრამ აი, მეორე პლატოს ჯერ არაფერი ეშველა და მგონი, არც არაფერი ეღირსება კარგა ხანს.

გზებს, ასე თუ ისე, იდეის დონეზე მაინც მოევლება რამე – ტროტუარებზე საერთოდ არავინ ფიქრობს. ეს პრობლემა მაშინ აღმოვაჩინე, როდესაც საბავშვო ეტლით ბავშვი პირველად გავიყვანე სასიეირნოდ.

კარგი, ანა მალე გაიზრდება და ფეხით იბაჯბაჯებს, მაგრამ იმ ადამიანებმა რა ქჰნან, მთელი ცხოვრება ეტლს რომ არიან მიჯაჭვულები?

იდიოტი მძღოლები

ნუ, ეს პრობლემა, საქართველოში 10 წლის წინაც აქტუალური იყო და კიდევ კარგა ხანს იქნება, სანამ წვრილმან დარღვევაზე სერიოზული ჯარიმა არ იქნება დაწესებული და ამას ვიღაც ყურადღებას არ მიაქცევს.

როცა ტროტუარის მდგომარეობა ახლადამოფრქვეული ვულკანისას ჰგავს, სადაც მოგვიანებით მიწისძვრა მოხდა, იძულებული ხარ, ტრასაზე ოდნავ გადმოხვიდე ეტლით, თორემ წინ ვერ წახვალ. ამ დროს მოდის მანქანა. ავტომობილის მძღოლი, იმის ნაცვლად, შეანელოს სვლა ან გვერდით ხაზში მაინც გადავიდეს, ისე უმატებს სიჩქარეს, რომ თუ არ გაგიტანა, მისი ჩაქროლვით გამოწვეული ქარი წაგიღებს. გასაგებია, არაა ჩემი გზა. მაგრამ, რომელია? სანამ ხელისუფლებას ჰკიდია და გულხელდაკრეფილი ზის, ცოტა თანაგრძნობა გამოიჩინე, ადამიანები არა ვართ? შვილი არ  გყოლიათ? არა? არც არასდროს აპირებთ ყოლას? თუ გგონიათ, რომ ყველგან თქვენი ჯიპებით ატარებთ?!

საიდან ამდენი ცხოველი?!

პანდუსების არ არსებობა

არაფერს ვამბობ ტრანსპორტის პანდუსებზე, მაშინ, როცა პატარა ავტობუსის კარებში ეტლი არც ეტევა გაშლილ მდგომარეობაში. როცა მარტო მიდიხარ სადმე, თან ეტლს და თან ბავშვს ვერ აიტაცებ ხელში.

ტრანსპორტს რომ თავი გავანებოთ, აგერ, ტაშკენტის ქუჩაზე მდებარე ერთ-ერთ ძვირადღირებულ კლინიკასაც კი “გაუჭირდა” პანდუსების დაყენება. ასე, მაგალითად, გარეთა შესასვლელთან აქვს, მთავარ შესასვლელთან კი – არა. ეტყობა, მესაკუთრეს ფული დაენანა. ან უკეთეს შემთხვევაში, შტერი დამპროექტებელი ჰყავდა და არავინ, ვინც ამ შეცდომას დაინახავდა და ხმის ამოღებას მოტვინავდა.

რა უნდა ქნას ადამიანმა თუ ფრენა არ იცის?

ana

მთაწმინდის პარკი მაინც ხომ ბავშვებისთვის არის შექმნილი?! რატომ არავის მოაფიქრდა, რომ შეიძლება ჩვილიც გაიყვანო სასეირნოდ, ოღონდ ეტლით? წინა კვირას ერთი ახალგაზრდა ყმაწვილი დაეხმარა ქალს ეტლის ჩაყვანაში და სანამ ამ კეთილ საქმეს აკეთებდა, ვიღაცამ საფულე ამოაცალა. ალბათ, სიტუაციით ხეირობს და ბიზნესი აქვს ასეთი იმ ჯიბგირს.

ზოგან პანდუსს შეხვდები, მაგრამ მხოლოდ სპონსორების დასანახად გაკეთებულს: ან ბორბლები არ ეტევა, ან ხაზებს შორის იმხელა დაშორებაა, რომ მხოლოდ ცალი მხარე ჯდება რელსებში, ანაც – ისეთი დაქანებაა, რომ მტრისას…

მე მეუღლე მყავს. ძირითადად, მანქანით დავდვართ. მაგრამ იმ მარტოხელა დედებმა რა ჰქნან, ვისაც არც მანქანა და არც საწვავის ფული აბადია?

სირცხვილია, ასეთ ელემენტარულზე რომ გიწევს წერა! მაგრამ იქნებ, ჩემი ხმა – “ზღვაში წვეთი” არ დარჩეს “ხმად მღაღადებლისა უდაბნოსა შინა!”

 

ახლადგამომცხვარი დედის ჩანაწერები (Vol. 1)

ჩაი დავლიე. ფოსტა შევამოწმე. ბლოგზე კომენტარებს პასუხი გავეცი, ახალი სტატიის იდეა მომივიდა – პოსტის საწერად ფანჯარას ვხსენი და უცებ…

ტირილი… “ვიღაცას” მოშივდა. 😀

მერე ამ არსების ბედნიერი კრუსუნი ჭამის დროს და…

tumblr_o9jgtyrxkp1qba0p7o1_1280

ყველანაირი იდეა თავიდან გიფრინდება, რჩება მხოლოდ სტატიის სათაური. არადა, რაღაც საინერტესო უნდა მეთქვა…

საოცარია, საიდან მოაქვთ დედებს ამხელა ენერგია:

  • ადგე შუა ღამით, საფენები გამოუცვალო, რომ პაწაწა ტაკოები არ აეწვათ;
  • ღამეები უთიო, თუ გაზები და მუცლის ტკივილი აწუხებთ;
  • მერე დილით ისე ადგე, ვითომც არაფერი;
  • ყველა საქმე გადადო და მიხვიდე, როცა ტირის და გაიგო, რატომ ტირის და აღმოფხვრა მიზეზი…

და ასე უსასრულოდ, შეიძლება გააგრძელო…

მე პირადად, ყველაზე მეტად რაც მერთულება – შინ ჯდომაა…

როცა მიჩვეული ხარ შენს გემოზე ბოდიალს და 8 თვის ორსულობაც არ გაბრკოლებს, წახვიდე საყვარელი მომღერლის კონცერტზე. დეკრეტშიც კი საკეისრომდე ორი დღით ადრე გადიხარ… ის ორი დღეც იმიტომ, რომ შაბათი და კვირაა. 🙂

როცა ერთი სული გაქვს, როდის გადაივლის პოსტ მშობიარობის პერიოდი, რომ სიმძიმე უფრო თამამად ასწიო და ბავშვთან ერთად სადმე გახვიდე;

ამისთვის მინიმუმ 10-12 კილო უნდა ზიდო:

ბავშვს + “Car Seat” + ბავშვის ჩანთა + შენი ჩანთა  

ანაც, ნორმალური გზები ან ტროტუარი, თუნდაც დანგრეული ასფალტით, რომ საოცნებო გაქვს, რათა საბავშვო ეტლით პლატოდან ნუცუბიძის ქუჩაზე ჩახვიდე…

ცოტას ულამაზესი ეზო გვშველის; სიმართლე ითქვას, იქაც მიჭირს პატარას გაყვანა  სიმძიმის გამო. 🙂

tumblr_o9mhycsVtC1qba0p7o1_1280

კი, მართალია, საოცარი გასართობი მყავს შინ, მაგრამ რთულია, როცა ყველა მუშაობს და შენ “მარტო” ხარ და 7-8 საათს ელოდები, რომ ვინმე მოვიდეს…

განა იმიტომ, რომ რამეში დაგეხმაროს?! არა! თავადაც შესანიშნავად უმკლავდები ერთი ციდა პატარას.  არამედ, მხოლოდ იმიტომ, რომ ხმის გამცემი გყავდეს გვერდით…

წუწუნივით გამომივიდა; კი, ვწუწუნებ. არადა, რამდენი რამის კეთება შემიძლია პარალელრად, სანამ ჩემს “წერტილს” ძინავს:

  • დაგროვებული წიგნების წაკითხვა;
  • მივიწყებული და გადადებული პროეტების განახლება და ბოლომდე მიყვანა;
  • კულინარიაში დახვეწა;
  • პროფესიული კვალიფიკაციის ამაღლება – საინტერესო სტატიების წაკითხვა და ონლაინ კურსების გავლის სახით;
  • საგზაო მოძრაობის წესების შესწავლა;
  • დიდი ხნის უნახავი და დაროვილი სერიალების ხილვა;
  • ბლოგის გაცოცხლება და სტატიების წერა – ხო, აი, ახლა ზუსტად ამას ვაკეთებ…

მგონი, დასაწყისისთვის ცუდი არ არის… 😀

გასეირნება ძველ თბილისში

მეგობრებთან და საყვარელ ადამიანებთან ერთად ბოდიალს არაფერი სჯობს. განსაკუთრებით, თუ საბოდიალო ადგილი ძველი თბილისია.

ხანდახან წარმოვიდგენ, რომ უცხოელი ტურისტი ვარ და ამ ყველაფერს პირველად ვხედავ. ყოველ ჯერზედ ახალ–ახალ რაღაცებს აღმოვაჩენ და შთაბეჭდილებაც სხვადასხვანაირია.

ხო და კიდევ, გასეირნება ქალაქური ხინკლით ან აჭარული ხაჭაპურით თუ არ აღნიშნე, “რაა მამული…”

მოკლედ, მიყვარს მე ამგვარ ბოდიალში გატარებული დღეები.