ჟმოტობა გაპრავებითა და მფლაგველობა განკითხვით…

აი, რაც უნდა “გააპრავოს” კაცმა, ჟმოტობა – ჟმოტობაა, მაგრამ ხანდახან… შეიძლება ასე თუ ისე, უპოვო ფსიქოლოგიური ახსნა.

ერთ-ერთი ნაწარმოებიდან პასაჟი მახსენდება, როცა მთავარი მოქმედი გმირი საშინლად ღიზიანდება, როდესაც სხვები თეფშს ბოლომდე არ ასუფთავებენ და საკვებს ზედ ტოვებენ, ხოლმე. ეს იმიტომ, რომ რთული ბავშვობა და შიმშილობა გამოიარა. მაშინ, როცა აფრიკაში დღესაც ამდენი ადამიანი კვდება სწორედ აღნიშნული მიზეზით.

იგივე დაღი გვაქვს დასმული ჩვენც, ქართველებს, ბნელი 90-იანების, უშუქობის, უფულობის, უარაფრობის, ომგამოვლილსა და სანთელზე ადუღებული ჩაის თაობას.

თამამად ვიტყვი, არ გვილხენდა. ძლიან ცოტას თუ ულხენდა. ყოველთვის სუფთად გვეცვა, არ გვშიოდა. მაგრამ ეგ იყო და ეგ. სკოლის გადასახადს ძლივს ვქაჩავდით, და ალბათ, რამდენი უძილო ღამე აქვს ჩვენს მშობლებს გათენებული, იმაზე ფიქრით, როგორ მოეცათ უკეთესი განათლება ჩვენთვის. იშვიათად დავდიოდით თეატრებში, თითქმის არასდროს – კინოში; ატრაქციონებზე – წელიწადში – მაქსიმუმ – 2-ჯერ. ბევრი რამ გვაკლდა.

ამ პერიოდში, ფულის დაზოგვას მივეჩვიეთ, დაზოგვას, რომელიც თანდათან – ჟმოტობაში გადაგვეზარდა.

მთელი ბავშვობა ბარბის თოჯინაზე ვოცნებობდი, მერე, როცა ჩემი ხელფასი და შემოსავალი გამიჩნდა, ჩემი ოცნება ჩემს დას ავუსრულე, რომელსაც შენი ბარბი სულ ცალ ფეხზე ეკიდა… სადღაც მიწერია კიდეც. ის ბარბი მაშინ მინდოდა, მაშინ მაკლდა, პატარა რომ ვიყავი.

Hermès Read about French Glamour and style, and for wedding ideas, honeymoons and creating romantic occasions in Paris visit www.elopeinparis.comდღეს, ძალიან მიჭირს ძვრიადღირებული ნივთებისათვის ფული გავიმეტო, სანაცვლოდ კი 5-6 სხვა ნივთს ვყიდულობ, რომელიც ჯამში მაინც იმ რაოდენობაზე ადის, რაც ის თავდაპირველი ნივთი ღირდა.

ასე, მაგალითად, ლევისის ჯინსი მინდოდა, 100 ლარი ღირდა 50% ფასდაკლებით, დამენანა. წავედი და ვიყიდე 5 მაისური, 1 კაბა და “კოტონის” 2 შარვალი, მაგრამ არცერთს ისეთი სიამოვნება არ მოუნიჭებია, როგორიც შემდეგ ხელფასზე – მომენტალურად მიღებული გადაწყვეტილებისას ნაყიდ იმავე ლევისს. ის შვიდი ნივთი კარადაში დევს, ჯინსი კი 6/7 მაცვია და ერთი დღე – შრება.

ზოგს უცხოეთში დასასვენებლად წასვლა ეძვირება, არადა, საქართველოს კურორტებზე “ნამდვილი” პატრიოტივით, გაცილებით მეტი ეხარჯება.

მავანს დამლაგებლის სახლში მოყვანა და 30-50 ლარის გადახდა ენანება, იმაში, რომ თვითონ წელი არ მოიწყვიტოს და შაბათ-კვირას ჯვარს არ ეცვას, რასაც მერე მაინც არავინ დაუფასებს, არადა, რად ღირს ერთი კარგი ორდღიანი დასვენება – ყოველგვარი საოჯახო საქმისა და დასახეხი აბაზანა-ტუალეტის გარეშე.

“მდიდრები ხომ არ ვართ?!.”

არა, არ ვართ მდიდრები და ალბათ, არც არასდროს ვიქნებით.

ახლა ვცხოვრობთ. ერთხელ ვცხოვრობთ და თუ ჩვენი თავისთვის ფულის დახარჯვა გვენანება, სხვებს მაინც ვაცადოთ და ნუ განვიკითხავთ, თუ ცოლებს 300 ლარიან კაბებს ჩუქნიან და ოჯახი ერთი კვირით როიალ ბატონში ან თუნდაც მისაქციელში მიჰყავთ დასასვენებლად.

Here is our lazy river at the Velas Vallarta Resort that i work at. I love this resort!

 

ვისაც რაში უსწორდება, იმაში დახარჯავს ფულს. ვისაც სად უნდა, იქ შეინახავს ბანკნოტებით გამოტენილ მუთაქებს. 😀

Advertisements

“კაცებიც ზრუნავენ?!”

გუშინ ინტერნეტში ერთი კანონზომიერება მომხვდა თვალში.  ცოლ-ქმარს (რა თქმა უნდა, იმათ გარდა, ვისაც საერთო ფეისბუქი აქვთ, მათ შორის, შვილებთანაც კი… ასე მაგალითად: – “თაკო ნიკა ოთიკო” – სადაც ოთიკო შვილის სახელია ნიკა კი ქმრის – ნუ ეს რომ კიდევ სხვა ფენომენია – ცალკე პოსტის თემაა და ბევრჯერ დაწერილა კიდეც…), მათ შორის, საკმაოდ ცნობილ და წარმატებულ წყვილებსაც პროფილსა თუ ალბომებში სხვადასხვანაირი შინაარსის ფოტოები უდევთ.

კერძოდ, მანდილოსნებს, ძირითადად, ქორწილის, ქმართან ჩახუტებული ან ბავშვთან, მთელ ოჯახთან ერთად გადაღებული სურათები აქვთ ატვირთული.

woman, women, baby, family

კაცებს კი – მხოლოდ საკუთარი – სხვადასხვანაირ პოზაში და ფორმაში…  ძალიან იშვიათად, შვილის ფოტოც შეგხვდებათ, მაგრამ არა ცოლის.. გეგონება, ცოლი მათ ცხოვრებაში არც არსებობს.

ხოდა მაინტერესებს, კაცების მსგავსი დაკომპლექსებული (ორი აზრი არ არის – კომპლექსია) ქცევა ქვეცნობიერში რას მოიცავს?..

პირველი, რაც თავში მომდის, ისაა, რომ ამას სხვა ქალებისათვის თვალის ასახვევად აკეთებენ – რომ ისევ “ხელმისაწვდომი არიან ბაზარზე”.

მეორე – ალბათ, იმიჯს იქმნიან, რომ თვითონ “მტაცებლები” და ოჯახის მარჩენლები არიან და აი, რამდენნაირი აქტივობით არიან დატვირთული, რამდენ შეხვედრას ესწრებიან, რამდენი გადაღება აქვთ, რამდენი მივლინება უცხოეთში და როგორი საინტერესოა მათი ცხორება…  (და მაინც…)..

ცოლი კი ვის დაჰკარგვია?! მისი სურათის დადება ხომ ტეხავს?! იმის გამოვლენა, რომ ცოლი უყვართ, ეს ხომ დიდი სისუსტეა?! ჩმორიკები ხომ არ არიან?! ცოლის სადღეგრძელოს ვინც სვამს, იმათაც კი დასცინიან…

http://weheartit.com/entry/266380700

მაშინ, როცა კაცის და ხშირად ქალის აზრითად, ქალს სხვა არაფერი დარჩენია, გარდა იმისა, რომ სახლში იჯდეს და შვილთან იპოზიოროს და შინ დაბრუნებულ და “საშინლად დაღლილ” ქმარს ცხელ-ცხელი ვახშამი დაახვედროს და მერე ისევ საოჯახო საქმეებს შეუდგეს, იმიტომ, რომ ცოლი სულაც არ არის დაღლილი და არ სჭირდება დასვენება, სახლის საქმეებია მისი დასვენება, ბარიც, კაფეც, მეგობრებიც, ზღვაც, ბაკურიანიც, საირმეც, იტალიაც და ფეხის მასაჟიც.

მერე რა, რომ ცოლიც ახლახანს დაბრუნდა სამსახურიდან, კაცი უფრო დაღლილია და სად შეუძლია ამდენი (ნუ ეს სხვა თემაა, მაგრამ მაინც…).

მოკლედ, საზოგადოების მოლოდინიც ასეთია – ქალისთვის ოჯახია მთავარი, კაცისთვის – საკუთარი ეგო, რაც მოიცავს ყველაფერს – ოჯახის გარდა. ნუ, ოჯახსაც, იმ ასპექტში – რომ აი, ის მამა-მარჩენალია და რომ არ იყოს, რა ეშველებოდა სამშობლოს – ამასაც ისევ ეგოსთან მივყავართ. ჩაკეტილი წრეა.

"I believe that art is a powerful political tool to contribute to a better world, a world where equality between women and men can be possible."

აი, ამის ფონზე – აუცილებელია მეტი მსგავსი კამპანიის არსებობა: “კაცებიც ზრუნავენ…“. საჭიროა კაცებს ისე “ვურეცხოთ ტვინი,” როგორც საუკუნეების მანძილზე ჩვენ, ქალებს გვირეცხავდნენ ტვინს, თორემ არაფერი გამოვა!

იმიტომ რომ არ არსებობს ქალის საქმე და კაცის საქმე! საოჯახო საქმეები მარტო ქალის საქმე არ არის. უნდა ხდებოდეს შრომის განაწილება – ურთიერთპატივისცემა. ბიჭმა ცოცხი რომ დაიკავოს, დედამისს გული კი არ უნდა გაუსკდეს, ქალაჩუნა მეზრდებაო… ჭურჭელი რომ დარეცხოს და სარეცხი გაფინოს, არამკითხე მეზობლებმა და ნათესავებმა კი არ უნდა აქილიკონ და გაჭორონ, უნდა შეაქონ!

წავიდა ეს ვაჟი უცხოეთში, ვერ გაჰყვა დედიკო – იქ სიბინძურეში უნდა იცხოვროს? ერთჯერადი ჭურჭელი იხმაროს და ჩაქაქულმა იაროს?

ხოდა, სანამ ჩვენი – ქალების ცნობიერებაში არ შევცვლით, იმას, რომ ორივე სქესის შვილს ყველაფერი ერთნაირად უნდა ვასწავლოთ და საოჯახო საქმის კეთება კაცისთვის “გრეხი” არ არის… იქამდე არაფერი გვეშველება.

ყველანი იმაზე მხრცოვანები ვართ, ვიდრე გვგონია…

ეს არის პასუხი ჩვენი მეგობრისთვის, რომელმაც ეს ეს არის, აღმოაჩინა, რომ ჭაღარა აქვს თავზე (ან სადმე სხვაგან…)…

The Jebel Irhoud site in Morocco. CreditShannon McPherron/Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology

არა, მართლა, 2017 წლის 7 ივნისს (ანუ ჩემი დაბადების დღის მეორე დღეს, ნაბახუსევზე) მეცნიერებმა განაცხადეს, რომ მაროკოში ხუთი ჰომო საპიენსის ნამარხი (თუ ნარჩენები არ ვიცი, არქეოლოგები რა ტერმინით მოიხსენებენ) აღმოაჩინეს, რომელთა ასაკიც, დაახლოებით 300 000 წელი უნდა იყოს. აქამდე, მეცნიერებს ეგონათ, რომ პირველი ადამიანი, დაახლოებით 200 000 წლის უნდა ყოფილიყო – დასავლეთ აფრიკიდან. მაროკო კი ჩრდილოეთ აფრიკაა, ასე რომ, ადამიანები იმაზე დიდ ხანს დაეხეტებოდნენ დედამიწაზე, ვიდრე აქამდე გვეგონა, და სავსებით შესაძლებელია,  ჩვენ ყველას აფრიკაში გვქონდეს ფესვები…

პროფესია და მისი არჩევა

ახლა, როცა ეროვნული გამოცდებია, სულ უფრო და უფრო აქტუალურია პროფესიის არჩევის თემა. უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში ხშირად მომიკრავს ყური კურსელების წუწუნისთვის, რომ არასწორად აირჩიეს პროფესია (ვინც არ იცით, გეტყვით, რომ იურიდიული ფაკულტეტი მაქვს დამთავრებული).

მე კი – პირიქით, ჩემი არჩევანი ყოველთვის მომწონდა და იმის გამო, რომ რაღაცის სწავლა მეზარებოდა, ნამდვილად არ ვთვლიდი, რომ შევცდი. იმასაც ვამბობდი, რომ არასდროს ჩავთვლიდი, და მით უმეტეს, ხმამაღლა ვიტყოდი, რომ არასწორი გადაწყვეტილება მივიღე.

სამწუხაროდ, ყველა თავიდანვე არ არის ჩამოყალიბებული. საკმაოდ ბევრმა ჩემმა კურსელმა პროფესია და ფაკულტეტი შეიცვალა და დღეს სულ სხვა რამეს აკეთებს. ყველაზე ნაკლებ იმათ გაუმართლათ, ვინც ასე რომ ვთქვათ, დიპლომის გამო დაასრულა უნივერსიტეტი და თავის რჩენის მიზნით ამ ან სულ სხვა სფეროში უწევთ მუშაობა და საკუთარი მოწოდება ჯერ კიდევ არ უპოვიათ.

Want to stay connected in style? Our premium leather tech accessories, fashionable laptop and phone cases, and smartphone wristlets will give you the edge you need to live your fashionably organized life.

ესეც რომ არა, და სკოლის მოსწავლემ თუ უკვე იცის, რისი კეთება სურს ცხოვრების ბოლომდე, ბევრს, სამწუხაროდ, არ ჰყოფნის ძალა, უნარები, მოთმინება და გამბედაობა, რომ ახლო ნათესავთა მიერ თავს მოხვეულ სურვილებსა და ბრძანებებს დააღწიოს თავი.

ასეთ დროს, ეს პირები, თუნდაც, საუკეთესო განზრახვის მქონენი (და ძირითადაც ასეც ხდება), ვერ აცნობიერებენ, თუ როგორ დათვურ სამსახურს უწევენ მათ ნაშიერებს, აღსაზრდელებს თუ ძვირფას ადამიანებს.

ამიტომ, იმ აზრზე ვარ, რომ სკოლის დასრულების შემდგომი ასაკი მეტისმეტად ადრეა, იმისთვის, რომ პირმა განსაზღვროს, თუ რისი კეთება სურს ცხოვრებაში. კარგი იქნებოდა, ყველას რამდენიმე შანსი ჰქონოდა თავი სხვადასხვა პროფესიაში მოესინჯა და ეს ზედმეტ ბიუროკრატიასთან არ ყოფილიყო დაკავშირებული. კარგი იქნებოდა, მეტი სტაჟირება კომპანიებსა თუ სახელმწიფო დაწესებულებებში, სადაც არც დიპლომს მოითხოვდნენ და არც დამამთავრებელი კურსის სტუდენტობის დამადასტურებელ ცნობას.

foolish and adorable nonsense

კიდევ უფრო უკეთესი იქნებოდა, სკოლა დამთავრებულებს მოგზაურობისა და საკუთარი თავის შეცნობის საშუალება ჰქონოდათ, მაგრამ ეს უკვე ოცნების სფეროდანაა.  სულ მცირე, იმის უნარი შეეძინათ, რომ თავს მოხვეული აზრები და რჩევები უკუეგდოთ და გაებედათ საკუთარი გულის მოსმენა.

ძილისწინ მოსაყოლ ზღაპარს რომ არ დაემსგავსოს ეს პოსტი და ძალიან არ გამიგრძელდეს, აქვე ვიტყვი, რომ შრომა რთულია, თუ იმას არ აკეთებ, რაც გიყვარს. და ხანდახან, კონკრეტულ თუ ზოგად მიზეზთა გამო, მაშინაც რთულია, როცა გიყვარს შენი საქმე. რატომ უნდა მოვიშხამოთ სიცოცხლე ნაადრევად? ცხოვრება ხომ მეტისმეტად მოკლეა….

მუქთა იყოს, კუბო იყოს…

ამ ხალხს ყველაფერი უფასოდ უნდა!

ამას წინათ ფეისბუქზე შემომხვდა არ მახსოვს ვისი სტატუსი: “- ნაცნობმა დიდის ამბით დამპატიჟა დაბადების დღეზე და მერე, სასხვათაშორისოდ და ვითომ ხუმრობით დააყოლა, – ფოტოაპარატის გარეშე არ მოხვიდეო…”

ბებიაჩემი მთხოვდა, ექიმი გამოდი და მერე უფასოდ მიმკურნალებო… ბებიას ეგ სურვილი ვერ ავუსრულე, არც დაცალდა, საწყალს… იქამდე მიილია, სანამ სკოლას დავამთავრებდი. დღეს დილით სტატუსი შემომხვდა ფეისბუქზე, რომელშიც სამედიცინოს სტუდენტობის ბენეფიტებზე საუბრობდა: “ექიმობა რა გეგონა”, “ხომ იცი, ექიმები სულ სწავლობენ” და რამაც ყველაზე მეტად მიიპყრო ჩემი ყურადღება “მერე უფასოდ ხომ მიმკურნალებ”… ეს ფრაზა და ამ შინაარსის პოსტის წერის საღერღელიც ამეშალა,  ინსპირაცია ვიპოვე.

თუ ვინმე გაიგებს, რომ იურისტი ვარ, თუ თავისი არაფერი აქვს საკითხავი, ყვავის ჩხიკვის მამიდისას მკითხავს და აუცილებლად გადაამოწმებს ცემტან, რამდენად ზუსტად გასცეს იმას პასუხი კომპეტენტურმა პირებმა (წესიერად არც თვითონაა საქმის კურსში).

თუ იციან, რომ კარგად ხატავ, აუცილებლად მოგთხოვენ, რომ მათი მისაღებისთვის რამე დაუხატო.

თუ დახელოვნებული კულინარი ხარ, ხელი წაგიცდება და შენს რომელიმე შედევრს ატვირთავ სოციალურ ქსელში, ეგრევე ვიღაც დაიპატიჟებს თავს…

თუ არქიტექტორი ხარ, ვიღაც აუცილებლად დაგაპროექტებინებს რამეს.

თუ კედლების გალესვა გეხერხება – რემონტის დროს ყველა შენ გთხოვს დახმარებას.

და ასე, უსასრულოდ!

თუ სადმე მივდივარ, აუცილებლად ვიხდი ფულს. თუ რაიმე მიზეზის გამო ფულს არ მახდევინებენ, ძალიან უხერხულად და დავალებულად ვგრძნობ თავს და არ ვიცი, სად დავიმალო, ხოლმე და მადლობებად ვიღვრები. თუმცა, ეს მისი გადაწყვეტილება იყო და მე არ მითხოვია დახმარება.

სანამ ხალხი არ შეიგნებს, რომ მთელი ცხოვრება იმიტომ არ ვსწავლობთ და უნივერსიტეტში იმიტომ არ ვაბარებთ, რომ შემდგომ მოხალისეობრივ საწყისებზე PRO BONO – ვიმუშავოთ… იცით რა, მგონი, დამსაქმებელთა უმრავლესობაც მაგ აზრზეა… მაგრამ ეს უკვე სხვა ოპერიდანაა. მოკლედ, არაფერი მაქვს მოხალისეობის საწინააღმდეგო, თავადაც აქტიური მოხალისე ვიყავი და სადაც საქმე მოითხოვს, ახლაც კარგად “ვხალისობ” 😉 მაგრამ, ნამდვილად არ ჩემილევია 4 წელი იურიდიული ფაკულტეტისთვის და შემდგომ 2 წელიწადი და იმდენი ფინანსური საღსარი, ნერვები, გათენებული ღამეები და ძალისხმევა საქმისთვის, რომ მერე ვიღაცებს ამით უდიერად და თავხედურად ესარგებლათ.

მოდი, ასე ვთქვათ, ჩემმა მეგობარმა იმიტომ არ ისწავლა ფოტოგრაფია, დააკლო თავის სამ შვილს დრო და ფული – შეაწება კაპიკი კაპიკს, გამოიწერა შესაბამისი ლინზები, შტატივი, განათება და ათასი სხვა რამ, რომ თქვენს შვილებს უფასოდ გადაუღოს დაბადების დღეები და სკოლის ექსკურსიები. შეიძლება თქვათ, რა პრობლემაა კამერის ჩხაკუნიო, მაგრამ ჩხაკუნი თქვენც შეგიძლიათ და არც კამერები ღირს ისეთი ფასი, რომ ვერ შეწვდეთ – საჩხაკუნოდ. ცნობისათვის, რაც მეტს ‘აჩხაკუნებს” მით მეტად იზრდება გარბენი აქვს აპარატს და მით მალე ფუჭდება. გარდა ამისა, სახლში ბავშვები ძიძასთან ჰყავს დატოვებული და სულ მცირე, ძიძის ფული და ელემენტარული ხარჯების ანაზღაურება მაინც ინამუსეთ…

Image may contain: 2 people, indoor
ვერ გავაჩხაკუნე მე თვითონ, თუ რა…

მოკლედ, იმის თქმა მსურს, რომ სანამ ვინმეს რამე მოქმედების შესრულებას მოსთხოვდეთ, შესაბამისი ანაზღაურების გარეშე, კარგად დაფიქრდით, რად უღირს ამ ადამიანს ეს ყოველივე… სულ რომ არაფრად უღირდეს, მის პროფესიას და ძალისხმევას პატივი ეცით. თუ თავადვე შემოგთავაზათ – ხომ კარგი, მაგრამ თუ მთლად უფასოდ არ გაგიკეთათ, არა იმიტომ, რომ წუწკია ან თავში აქვს რამე ავარდნილი, არამედ იმიტომ, რომ მის უკან ოჯახი დგას. ბავშვებს ჭამა სჭირდებათ,  ხარჯებს – გასტუმრება.