მუზა წერაში მოდისო?!

3 მაისი

გახსნილი გაქვს ახალი ფანჯარა, გინდა რამე დაწერო, სათქმელი ბევრია, მაგრამ არ იცი, საიდან დაიწყო…

მასეთ დროს, ალბათ, უნდა ადგე და დაიწყო წერა. სულერთია, თუნდაც რამდენიმე წინადადება, იმიტომ, რომ “მადა ჭამაში მოდისო” და იქნებ, ანალოგიურად – მუზაც წერაში მოვიდეს.

17 ივლისი

ტყუილი ამბავია ის, რაც ზემოთ მიწერია. სულაც არ მოდის მუზა წერაში. რომ მოდიოდეს, ამხელა შუალედი არ იქნებოდა ნაწერებს შორის.

აი, რაღაცნაირად რომ ხარ, გინდა რაღაც შექმნა – შინაგანი წვა გაქვს, მოუსვენრობა გიპყრობს, მაგრამ სიზარმაცე, ან არ ვიცი, რა – ვერაფრის შექმნის შიში რომ გაჩერებს:

– მოიცა, რა… თუ ძმა ხარ. რა დროის წერაა? რა დროის ხატვაა? ღირებული მაინც არაფერი გამოგივა და ტყუილად დრო უნდა დაკარგო. მოდი, საქმე გააკეთე, ვერ ხედავ, თავზე გაყრია…

ხოდა, შენც დგები, შემოქმედებას საქმეს ანაცვალებ, მაგრამ საქმის კეთებაზე რომ მიდგება საქმე, იქ Facebook-ს გახსნი, აქ ვიღაც დაგიძახებს, იქ – შეტყობინება მოგივა და ა.შ.

რამდენ დროს ვფლანგავთ ადამიანები უაზრობებში.

ხანდახან მინდა, ავდგე და რაღაც შევცვალო და ვდგები და ვცვლი, ოღონდ, იცით, როგორ? აი, სურათი გამახსენდა საილუსტრაციოდ გამოდგება 99%-ით:

რა ვაკეთო? / What Shall I do?-ს ფოტო.

ის 1%-იც კიდევ იმაში მდგომარეობს, რომ მოსაწყენი სულაც არ არის და ირგვლივ უამრავი რამ ხდება, მაგრამ ჩემი დადებითი წვლილი არ შემაქვს ამ ყოველივეში – არაფერს ვქმნი, თუ რამეს ვქმნი – უმნიშვნელოს.

არა, მუზა წერაში არ მოდის…

მუზა საერთოდ არაფერ შუაშია.

მთავარია, თუ გაქვს რამე სათქმელი და სენტიმენტალურ განწყობაზე იყო.

განსხვავება მიზნებსა და საშუალებებს შორის

ხშირად ერთმანეთში ვურევთ მიზნებსა და საშუალებებს, არადა, მათ შორის ძალიან დიდი სხვაობაა. კერძოდ:

საშუალებები – ეს არის რაღაცები, რომელთა მიღწევაც გსურთ უფრო დიადი / სხვა მიზნების მისაღწევად. მაგალითად, ვიღაცას სურს რომ დაოჯახდეს, იმიტომ რომ თავი იგრძნოს უსაფრთხოდ. ქოწინება საშუალებაა. უსაფრთხოებაა მიზანი.

მიზნები – ესაა რაღაცები, რომელთა მიღწევაც გსურთ თავად ამ რაღაცების გამო. ესენი არიან მიზეზები, რის გამოც იყენებთ საშუალებებს უპირველეს ყოვლისა.

მიზნები სამ ძირითად კატეგორიად იყოფა:

პირველი – გამოცდილებებია – როგორიც მაგალითად, ყოველ დილით საყვარელ ადამიანთან ერთად გაღვიძებაა;

მეორე – ზრდა-განვითარებაა – როგორიც – რამე კონკრეტული უნარის გაუმჯობესებაა;

მესამე – სამყაროს განვითარებაში ჩვენი პატარა წვლილის შეტანაა – როგორიც, მაგალითად უნიკალური ქმედების განხორციელებაა, რომელიც დადებით გავლენას იქონიებს სხვებზე.

დღის დაგეგმარებისას უმნიშვნელოვანესია, გვახსოვდეს ჩვენი მიზნები, რადგანაც, სამწუხაროდ, უფრო მეტად ორიენტირებულები ვართ საშუალებებზე, ისეთზე, როგორიც მაგალითად – ფულის კეთებაა. როცა ეს ხდება, მიზნები გვეკარგება მხედველობის არეალიდან, ვწყვეტთ მათზე მუშაობას, მთელს ენერგიას ვახმართ საშუალებებს და გვავიწყდება, რატომ გვსურდა უმთავრესად მათი მიღწევა.

იმისათვის, რათა მივაღწიოთ ჩვენს მიზნებს, უნდა მოვახდინოთ პრიორიტეტის განსაზღვრა და გადაწყვეტილების მიღებით გამოწვეული დაღლილობის არიდება.

გადაწყვეტილების მიღებით გამოწვეული დაღლილობა

დრო და ენერგია ისეთივე ძვირფასი, სასრული რესურსია, როგორც ფული – ბანკის ანგარიშზე. ამიტომ უნდა ვისწავლოთ მათი დაცვა და სტრატეგიული გამოყენება. ამაში კი, ყველაზე უკეთ, გადაწყვეტილების მიღებით გამოწვეული დაღლილობის თავიდან არიდების უნარი დაგვეხმარება.

ადამიანს სჩვევია გადაწყვეტილების მიღების პროცესის სამომავლოდ, გარკვეული/გაურკვეველი დროისთვის გადადება, რამდენადაც, აღნიშნული პროცესი ძალზედ რთული და დამღლელია.

გადაწყვეტილების მიღების პროცესი შედგება არჩევანის შეფასებისა და თავად არჩევისაგან. ორივე ძალისხმევას მოითხოვს.

მცირე ხნით ძალისხმევა წარმოვიდგინოთ კუნთის სახით. ყოველ მომდევნო ჯერზე, ის იღლება და ცვდება. დღის მანძილზე კი უამრავი გადაწყვეტილების მიღება გვიწევს – მათი დიაპაზონი მერყეობს მარტივიდან (მაგალითად – რომელი ბლუზა ჩავიცვათ) – რთულამდე (მაგალითად – როგორ ვამცნოთ ცუდი ამბავი მეგობარს ან კოლეგას).

ამ გადაწყვეტილებათაგან არცერთი არ არის თავისთავად დამღლელი, მაგრამ ერთობლიობაში ისინი გვფიტავენ და გვაცლიან ენერგიას.

აღნიშნულისათვის თავის არიდების მარტივი გზაა დღის მანძილზე მისაღები გადაწყეტილებების მინიმალიზირება. ამისათვის კი, რაც შეიძლება მეტი, განსაკუთრებით – ნაკლებმნიშვნელოვანი საკითხი უნდა გავუშვათ ავტომატურ რეჟიმზე.

ასე, მაგალითად, შეგვიძლია შევქმნათ ე.წ. Capsule Wardrobe (კაპსულა გარდერობი), რომელიც შედგება თითოეული ძირითადი კატეგორიის ტანსაცმლის (ზედა, ქვედა, მოსაცმელი და ფეხსაცმელი) სამ-სამი ან ოთხ-ოთხი ნეიტრალური ტონალობის ნივთისაგან, რომლებიც ერთმანეთს იდეალურად ეხამება. და შემდგომ, აღარ დაგვჭირდება თავის მტვრევა და გონების იმაზე გადაღლა, თუ რა რას უფრო უხდება. ჩაიცვი რაც მოგხვდება ხელში და სულ ეს არის.

იგივე რამ შეგვიძლია გავაკეთოთ საკვებთან მიმართებითაც. შევქმნათ “კაფსულა მენიუ”, რომელიც შედგება 5-6 ჯანსაღი რეცეპტისაგან, რომელსაც გავამეორებთ – სანამ არ მოგვეზედება. სხვათაშორის, ჩვენს საჯარო ბაღებს აქვთ შექმნილი მსგავსი მენიუ. თუ სწორად მახსოვს, მეორდება ყოველ 2 კვირაში ერთხელ.

შეგვიძლია, ამგვარი მიდგომა განვავრცოთ ცხოვრების სხვადასხვა ასპეტზეც. შესაბამისად, ყოველდღიურ საქმეთა ავტომატიზებით, გვექნება მეტი დრო, ენერგია და ძალისხმევა, ჩვენი დიადი მიზნებისათვის. პრიორიტეტს მივანიჭებთ იმას, რაც ჭეშმარიტად მნიშვნელოვანია და შესაბამისად, მეტად ღირებულ შინაგან რესურს დავუთმობთ უმთავრეს საქმეებს და არა იმას, თუ რომელი პერანგი ჩავიცვათ დილით.

რა გვიშლის ხელს დიეტის დაცვაში?!

დიეტის წარმატება იმაზეა დამოკიდებული, რამდენად დავამარცხებთ ემოციურ “შიმშილს.”

დიეტასთან მიმართებით, ჩვენი ფოკუსირება უნდა მოვახდინოთ არა იმაზე, “რას ვჭამთ,” არამედ – იმაზე, თუ “როგორ ვჭამთ.” ძირითადი პრობლემა – ფსიქოლოგიურია.

გარკვეულ მიზეზთა გამო, რომელთაც ოდნავ მოგვიანებით დავუბრუნდებით, ჩვენ განვიცდით “ნაკლებობას” ჩვენი ცხოვრების სხვადასხვა ასპექტში: – ენერგიის, ძილის, სიყვარულის, ურთიერთობის, უსაფრთხოების შეგრძნების დეფიციტს.

შეიძლება ვთქვათ, რომ მხოლოდ მაშინ ვჭამთ, როცა გვშია. რა თქმა უნდა, ასეა! მაგრამ ხშირად, რასაც შიმშილად ვნათლავთ, სინამდვილეში სიცარიელის შეგრძნებაა, რომელიც ერთ-ერთი ზემოხსენებული ნაკლებობით არის გამოწვეული. ასე, რომ დიახ, გშიათ, მაგრამ ეს შიმშილი ემოიცური – ფსიქოლოგიური ფაქტორით არის გამოწვეული. ადამიანები ხშირად, საკვებს ამ შინაგანი სიცარიელის ამოსაყორად ვიყენებთ.

adobe_post_20190524_1121115435707499397244130.png

ეს ყველაფერი უფრო დიდი ფენომენის – ემოიცური კვების ნაწილია. აღნიშნულის გამოა, რომ საკვებს ვეძებთ, როცა მოწყენილები, დასტრესილები, გაბრაზებულები, მოწყენილები, მათ შორის, მხიარულები ვართ.

ემოციური შიმშილის მსხვერპლი რომ არ გავხდეთ, საჭიროა, მოვუსმინოთ თავს და იმას, თუ რა იწვევს შიმშილის ყალბ სიგნალს.

როგორც კი ასეთი სიგნალი წამოვა, უნდა ვკითხოთ თავს – ნამდვილად გვშია, თუ მოწყენილი, დასტრესილი ვართ, ან მარტოსულად ვგრძნობთ თავს და ამ კონკრეტული ემოციის შიმშილად ინტერპრეტირებას ვახდენთ არასწორად?

ნამდვილად დამთხვევაა, რომ ეგრევე გვშივდება, როცა ვინმე გაგვაბრაზებს, თუ არსებობს მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი?

შენი ჭეშმარიტი მოწოდება?!

ხშირად, ადამიანმა არ იცის, რა უნდა ცხოვრებისგან, რისკენ ისწრაფვის, რა რის მისი ჭეშმარიტი მოწოდება…

არადა, ამ ყოველივეს იდენტიფიცირება საკმაოდ ადვილია მარტივი გონებრივი სავარჯიშოს დახმარებით. Continue reading “შენი ჭეშმარიტი მოწოდება?!”