✓ ტაძრისაკენ – ტრანსპორტში (Vol. 20)

მანქანაში შამპანური გავხსენით… მე და გიორგიმ მოლოცვები მივიღეთ ყველაზე ახლო ადამიანებისაგან – ჩვენი მეჯვარეებისაგან.

სურათების გადაღებისას ჩვენი ტრანსპორტი რამდენჯერმე შეჩერდა. მეთქი, რა ხდება… ჩავთვალე, რომ არაფერი სერიოზული, რაზეც ყურადღების გამახვილება ღირდა.

მესამედ რომ შეჩერდა, თურმე, მოტორს ცეცხლი ეკიდა. ვიფიქრე, გადახურდა მეთქი… 😀 ამიტომ, მამაჩემი სანამ არ ჩანდა ჰორიზონტზე, არ ვღელავდი. მამაჩემიც რომ დავინახე მანქანასთან, მაშინ – ცოტა არ იყოს, შემეშინდა სავით. ამასობაში კი გიორგიმ ხელი ჩამჭიდა და მანქანიდან გადამიყვანა… მას უფრო შეშინებოდა – ოღონდ, უფრო ჩემ გამო და თავის შველაზე კი არა – ჩემ გადარჩენაზე ფიქრობდა. ეს ფაქტი მე არ დამიფიქსირებია. მამაჩემი შეესწრო და მერე ყვებოდა: – ის გამიხარდა, რომ გიროგი “დიანა, დიანას” გაიძახდაო.

ამაღლებულ განწყობაზე ვიყავი და არაფერს მივცემდი საშუალებას, გაეფუჭებინა ეს დღე. გიორგი კი დაძაბა ცოტათი ამ ამბავმა, მაგრამ ახლა, ვგონებ, მაინც კარგად უნდა ახსენდებოდეს.  იმიტომ, რომ ყველაფერი კარგია, რაც კარგად მთავრდება კი არა და გრძელდება.

ყველაფრის მიუხედავად, ტაძარში არ დაგვგვიანებია.

იხილე ყველა პოსტი სერიიდან “ჩემი ქორწილი” ❤

Advertisements

დააკომენტარე:

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.