როცა შვებულებისთვის ემზადები…

აი, დადგა სანატრელი დრო – სულ რამდენიმე დღეში ჩემი შვებულებაც დაიწყება. შარშანდელი გამოცდილებიდან გამომდინარე, რამდენიმე რამ დაემატა ჩემ სიას, რაც უნდა წაიღო ქალაქ-გარეთ, გამომდინარე იქედან, რომ ქვეყანაში ინტერნეტი არც ისე საიმედოდ (ზოგან კი საერთოდ) არ მუშაობს… ინტერნეტს ვინ ჩივის, ხშირად, რადიოსაც კი ვერ დაიჭერს კაცი გზაში…

ასე რომ, გარდა იმ ნივთებისა, რაც ჩვეულებრივ მიგაქვთ, მათ შორის, როცა ბავშვთან ერთად მიდიხართ ქალაქ-გარეთ, აუცილებლად გაითვალისწინეთ და მოიმარაგეთ:

  • უპირველეს ყოვლისა, ბავშვის საყვარელი ვიდეოები, მულტფილმები და გასართობები;

შემდგომ, უკვე საკუთარ თავზეც შეიძლება ზრუნვა:

  • გადმოწერეთ ფილმები;
  • წიგნები ქინდლში;
  • წიგნები საოჯახო ბიბლიოთეკიდან;
  • სიმღერები დისკზე/მახსოვრობის ბარათზე – გზისთვის;
  • სიმღერები iPod-ზე/ტელეფონში;
  • რუკები მობილურზე – ოფლაინ რეჟიმზე;

პ.ს. წინგების არჩევა საოჯახო ბიბლიოთეკიდან ძალიან სასიამოვნო საქმიანობაა, მით უმეტეს, რომ მე და ჩემი მეუღლე ერთობლივად ვარჩევთ ისეთ წიგნებს, რომელიც მეტ-ნაკლებად ორივეს გვაინტერესებს. ეს ჩვენი შარშანდელი არჩევანია:

READING

თუ რამეს დაამატებთ კომენტარებში, ძლიერ გამიხარდება! ❤

Advertisements

უზრდელი თაობა?!

Yup..again you loose hahahaha!! You don't have anything to say cause you Know I'm Right!!

ორიოდე სიტყვით ზრდილობასა და პატივისცემაზე…

ასაკი შეიძლება აძლევდეს ადამიანს გარკვეულ პრივილეგიებს, მაგრამ არა იმისა, რომ იყოს უზრდელი!

უზრდელი თაობა კი არა, ადამიანია.

ასაკს არ აქვს მნიშნელობა…

უზრდელი ადამიანი პატივისცემას ვერასდროს დაიმსახურებს ჩემგან! მით უმეტეს ასაკის გამო! – აქაოდა, უფროსი ვარ და პატივი მეციო. 😉

30 დღე – ბედნიერებისთვის (Vol. 2)

წესები მარტივია, ქვემოჩამოთვლილთაგან უნდა აირჩიო სულ მცირე 1 დავალება და აკეთო მომდევნო 30 დღის მანძილზე. ყველაფერს ნუ მიედ-მოედები. იყავი რეალისტი. შეგიძლია, მეგობრებიც აიყოლიო – ერთად უფრო სახალისოა.

  1. აიღე რვეული/ბლოკნოტი, დაარქვი “მადლიერების ჟურნალი” და ჩაწერე მასში ყველაფერი, რის გამოც ხარ მადლიერი. თავდაპირველად, ჩამოწერე ყველაფერი, რაც გაგახსენდება. ყოველდღიურად უამრავი რამ ხდება, რის გამოც მადლიერი იქნები – მთავარია, დაინახო – ჟურნალის წარმოება ამის აღქმაში დაგეხმარება;
  2. გადააფასე რომელიმე ძველი ნეგატიური შეხედულება, შეცვალე ახალი – პოზიტიურით და გაუმეორე თავს ყოველ დღე;
  3. სცადე ახალი – აქამდე გაუსინჯავი საკვები ყოველ დღე;
  4. მოამზადე ახალი რეცეპტი ყოველ დღე;
  5. უყურე ერთ დოკუმენტალური ფილმს;
  6. ისეირნე დღეში 30-60 წუთს მაინც;
  7. ინფორმაციული ვაკუუმი – არანაირი “TV შოუ” და “ახალი ამბები”;
  8. უარი სოციალურ მედიას – არანაირი Facebook, Twitter, Pinterest, Tumblr და ა.შ. ეს საკმაოდ რთულია, ამიტომ, თუ ძალიან გაგიჭირდება, დააყენე წამზომი – და დღეში მხოლდოდ 1 საათი დაუთმე ამ ყოველივეს;
  9. წაიკითხე წიგნი ან ელექტრონული წიგნი – 15+ წუთით;
  10. ყოველ დილას, ლოგინიდან ადგომამდე წარმოსთქვი ხმამაღლა: “დღეს ძალიან მაგარი დღე იქნება!”
  11. ჩაეხუტე შვილებს (თითოეულს) დღეში 10-ჯერ;
  12. განახორციელე დღეში 1 უანგარო ქმედება;
  13. დაუთმე დღეში 10 წუთი მედიტაციას;
  14. ივარჯიშე დღეში 10 წუთით მაინც – ძალიან დიდ განსხვავებას იძლევა;
  15. ყოველ დღე 20 წუთი დაუთმე კვლევას იმ საკითხზე, რაც ყოველთვის გაინტერესებდა;
  16. უყურე 5 სასაცილო ვიდეოს იუთუბზე;
  17. მისწერე დღეში 1 მეგობარს და უთხარი, თუ როგორ გიყვარს და როგორ ძლიერ აფასებ;
  18. დაარეგისტრირე ბლოგი და დაწერე პოსტი ყოველ დღე…

კომენტარებში, თუ არ დაგეზარებათ, დამიტოვეთ არჩეული დავალებ(ებ)ის ნომრები…  და მოგვიანებით – შედეგიც გამიზიარეთ ❤

ჩემი ნომრები – გავხაზე – ესენია 6.9.11. ❤

აბა, წარმატებები ❤

ჟმოტობა გაპრავებითა და მფლაგველობა განკითხვით…

აი, რაც უნდა “გააპრავოს” კაცმა, ჟმოტობა – ჟმოტობაა, მაგრამ ხანდახან… შეიძლება ასე თუ ისე, უპოვო ფსიქოლოგიური ახსნა.

ერთ-ერთი ნაწარმოებიდან პასაჟი მახსენდება, როცა მთავარი მოქმედი გმირი საშინლად ღიზიანდება, როდესაც სხვები თეფშს ბოლომდე არ ასუფთავებენ და საკვებს ზედ ტოვებენ, ხოლმე. ეს იმიტომ, რომ რთული ბავშვობა და შიმშილობა გამოიარა. მაშინ, როცა აფრიკაში დღესაც ამდენი ადამიანი კვდება სწორედ აღნიშნული მიზეზით.

იგივე დაღი გვაქვს დასმული ჩვენც, ქართველებს, ბნელი 90-იანების, უშუქობის, უფულობის, უარაფრობის, ომგამოვლილსა და სანთელზე ადუღებული ჩაის თაობას.

თამამად ვიტყვი, არ გვილხენდა. ძლიან ცოტას თუ ულხენდა. ყოველთვის სუფთად გვეცვა, არ გვშიოდა. მაგრამ ეგ იყო და ეგ. სკოლის გადასახადს ძლივს ვქაჩავდით, და ალბათ, რამდენი უძილო ღამე აქვს ჩვენს მშობლებს გათენებული, იმაზე ფიქრით, როგორ მოეცათ უკეთესი განათლება ჩვენთვის. იშვიათად დავდიოდით თეატრებში, თითქმის არასდროს – კინოში; ატრაქციონებზე – წელიწადში – მაქსიმუმ – 2-ჯერ. ბევრი რამ გვაკლდა.

ამ პერიოდში, ფულის დაზოგვას მივეჩვიეთ, დაზოგვას, რომელიც თანდათან – ჟმოტობაში გადაგვეზარდა.

მთელი ბავშვობა ბარბის თოჯინაზე ვოცნებობდი, მერე, როცა ჩემი ხელფასი და შემოსავალი გამიჩნდა, ჩემი ოცნება ჩემს დას ავუსრულე, რომელსაც შენი ბარბი სულ ცალ ფეხზე ეკიდა… სადღაც მიწერია კიდეც. ის ბარბი მაშინ მინდოდა, მაშინ მაკლდა, პატარა რომ ვიყავი.

Hermès Read about French Glamour and style, and for wedding ideas, honeymoons and creating romantic occasions in Paris visit www.elopeinparis.comდღეს, ძალიან მიჭირს ძვრიადღირებული ნივთებისათვის ფული გავიმეტო, სანაცვლოდ კი 5-6 სხვა ნივთს ვყიდულობ, რომელიც ჯამში მაინც იმ რაოდენობაზე ადის, რაც ის თავდაპირველი ნივთი ღირდა.

ასე, მაგალითად, ლევისის ჯინსი მინდოდა, 100 ლარი ღირდა 50% ფასდაკლებით, დამენანა. წავედი და ვიყიდე 5 მაისური, 1 კაბა და “კოტონის” 2 შარვალი, მაგრამ არცერთს ისეთი სიამოვნება არ მოუნიჭებია, როგორიც შემდეგ ხელფასზე – მომენტალურად მიღებული გადაწყვეტილებისას ნაყიდ იმავე ლევისს. ის შვიდი ნივთი კარადაში დევს, ჯინსი კი 6/7 მაცვია და ერთი დღე – შრება.

ზოგს უცხოეთში დასასვენებლად წასვლა ეძვირება, არადა, საქართველოს კურორტებზე “ნამდვილი” პატრიოტივით, გაცილებით მეტი ეხარჯება.

მავანს დამლაგებლის სახლში მოყვანა და 30-50 ლარის გადახდა ენანება, იმაში, რომ თვითონ წელი არ მოიწყვიტოს და შაბათ-კვირას ჯვარს არ ეცვას, რასაც მერე მაინც არავინ დაუფასებს, არადა, რად ღირს ერთი კარგი ორდღიანი დასვენება – ყოველგვარი საოჯახო საქმისა და დასახეხი აბაზანა-ტუალეტის გარეშე.

“მდიდრები ხომ არ ვართ?!.”

არა, არ ვართ მდიდრები და ალბათ, არც არასდროს ვიქნებით.

ახლა ვცხოვრობთ. ერთხელ ვცხოვრობთ და თუ ჩვენი თავისთვის ფულის დახარჯვა გვენანება, სხვებს მაინც ვაცადოთ და ნუ განვიკითხავთ, თუ ცოლებს 300 ლარიან კაბებს ჩუქნიან და ოჯახი ერთი კვირით როიალ ბატონში ან თუნდაც მისაქციელში მიჰყავთ დასასვენებლად.

Here is our lazy river at the Velas Vallarta Resort that i work at. I love this resort!

 

ვისაც რაში უსწორდება, იმაში დახარჯავს ფულს. ვისაც სად უნდა, იქ შეინახავს ბანკნოტებით გამოტენილ მუთაქებს. 😀

“კაცებიც ზრუნავენ?!”

გუშინ ინტერნეტში ერთი კანონზომიერება მომხვდა თვალში.  ცოლ-ქმარს (რა თქმა უნდა, იმათ გარდა, ვისაც საერთო ფეისბუქი აქვთ, მათ შორის, შვილებთანაც კი… ასე მაგალითად: – “თაკო ნიკა ოთიკო” – სადაც ოთიკო შვილის სახელია ნიკა კი ქმრის – ნუ ეს რომ კიდევ სხვა ფენომენია – ცალკე პოსტის თემაა და ბევრჯერ დაწერილა კიდეც…), მათ შორის, საკმაოდ ცნობილ და წარმატებულ წყვილებსაც პროფილსა თუ ალბომებში სხვადასხვანაირი შინაარსის ფოტოები უდევთ.

კერძოდ, მანდილოსნებს, ძირითადად, ქორწილის, ქმართან ჩახუტებული ან ბავშვთან, მთელ ოჯახთან ერთად გადაღებული სურათები აქვთ ატვირთული.

woman, women, baby, family

კაცებს კი – მხოლოდ საკუთარი – სხვადასხვანაირ პოზაში და ფორმაში…  ძალიან იშვიათად, შვილის ფოტოც შეგხვდებათ, მაგრამ არა ცოლის.. გეგონება, ცოლი მათ ცხოვრებაში არც არსებობს.

ხოდა მაინტერესებს, კაცების მსგავსი დაკომპლექსებული (ორი აზრი არ არის – კომპლექსია) ქცევა ქვეცნობიერში რას მოიცავს?..

პირველი, რაც თავში მომდის, ისაა, რომ ამას სხვა ქალებისათვის თვალის ასახვევად აკეთებენ – რომ ისევ “ხელმისაწვდომი არიან ბაზარზე”.

მეორე – ალბათ, იმიჯს იქმნიან, რომ თვითონ “მტაცებლები” და ოჯახის მარჩენლები არიან და აი, რამდენნაირი აქტივობით არიან დატვირთული, რამდენ შეხვედრას ესწრებიან, რამდენი გადაღება აქვთ, რამდენი მივლინება უცხოეთში და როგორი საინტერესოა მათი ცხორება…  (და მაინც…)..

ცოლი კი ვის დაჰკარგვია?! მისი სურათის დადება ხომ ტეხავს?! იმის გამოვლენა, რომ ცოლი უყვართ, ეს ხომ დიდი სისუსტეა?! ჩმორიკები ხომ არ არიან?! ცოლის სადღეგრძელოს ვინც სვამს, იმათაც კი დასცინიან…

http://weheartit.com/entry/266380700

მაშინ, როცა კაცის და ხშირად ქალის აზრითად, ქალს სხვა არაფერი დარჩენია, გარდა იმისა, რომ სახლში იჯდეს და შვილთან იპოზიოროს და შინ დაბრუნებულ და “საშინლად დაღლილ” ქმარს ცხელ-ცხელი ვახშამი დაახვედროს და მერე ისევ საოჯახო საქმეებს შეუდგეს, იმიტომ, რომ ცოლი სულაც არ არის დაღლილი და არ სჭირდება დასვენება, სახლის საქმეებია მისი დასვენება, ბარიც, კაფეც, მეგობრებიც, ზღვაც, ბაკურიანიც, საირმეც, იტალიაც და ფეხის მასაჟიც.

მერე რა, რომ ცოლიც ახლახანს დაბრუნდა სამსახურიდან, კაცი უფრო დაღლილია და სად შეუძლია ამდენი (ნუ ეს სხვა თემაა, მაგრამ მაინც…).

მოკლედ, საზოგადოების მოლოდინიც ასეთია – ქალისთვის ოჯახია მთავარი, კაცისთვის – საკუთარი ეგო, რაც მოიცავს ყველაფერს – ოჯახის გარდა. ნუ, ოჯახსაც, იმ ასპექტში – რომ აი, ის მამა-მარჩენალია და რომ არ იყოს, რა ეშველებოდა სამშობლოს – ამასაც ისევ ეგოსთან მივყავართ. ჩაკეტილი წრეა.

"I believe that art is a powerful political tool to contribute to a better world, a world where equality between women and men can be possible."

აი, ამის ფონზე – აუცილებელია მეტი მსგავსი კამპანიის არსებობა: “კაცებიც ზრუნავენ…“. საჭიროა კაცებს ისე “ვურეცხოთ ტვინი,” როგორც საუკუნეების მანძილზე ჩვენ, ქალებს გვირეცხავდნენ ტვინს, თორემ არაფერი გამოვა!

იმიტომ რომ არ არსებობს ქალის საქმე და კაცის საქმე! საოჯახო საქმეები მარტო ქალის საქმე არ არის. უნდა ხდებოდეს შრომის განაწილება – ურთიერთპატივისცემა. ბიჭმა ცოცხი რომ დაიკავოს, დედამისს გული კი არ უნდა გაუსკდეს, ქალაჩუნა მეზრდებაო… ჭურჭელი რომ დარეცხოს და სარეცხი გაფინოს, არამკითხე მეზობლებმა და ნათესავებმა კი არ უნდა აქილიკონ და გაჭორონ, უნდა შეაქონ!

წავიდა ეს ვაჟი უცხოეთში, ვერ გაჰყვა დედიკო – იქ სიბინძურეში უნდა იცხოვროს? ერთჯერადი ჭურჭელი იხმაროს და ჩაქაქულმა იაროს?

ხოდა, სანამ ჩვენი – ქალების ცნობიერებაში არ შევცვლით, იმას, რომ ორივე სქესის შვილს ყველაფერი ერთნაირად უნდა ვასწავლოთ და საოჯახო საქმის კეთება კაცისთვის “გრეხი” არ არის… იქამდე არაფერი გვეშველება.