To Do ლისტიდან წასაშლელად

ფაქტია, დღეს პოსტის დაწერა გასაკეთებელ საქმეთა სიაში მეწერა. შესაბამისად, სანამ ლეპტოპზე Adobe Reader დაინსტალირდება, დროს ვიხელთებ და ამასაც გავაკეთებ.

საერთოდ, 19 მარტის მერე ჩემი დღიური არც გადამიშლია და შესაბამისად, არც არაფერი შემისრულებია გეგმის მიხედვით. გეგმაც კი არ შემიდგენია.

მაგრამ, გადავწყვიტე, რომ ასე არ შეიძლება, ვინაიდან, გასაკეთებელი ძალიან ბევრია და მეყოს დასვენება (არადა, სულაც არ ვისვენებ). ამასთან One day at a time – პრინციპი მეხმარება სტრესულ სიტუაციასთან გამკლავებაში და უფრო მეტად შემდგარად ვგრძნობ თავს, გარეთ მიმდინარე მოვლენათა პარალელურად და მიუხედავად.

რაც შინ ვზივარ, მკლავს იმის სურვილი, რომ რამე შევქმნა: დავწერო, დავხატო, გამოვაცხო, მოვამზადო, დავასუფთავო, დავრეცხო, ვისწავლო, ეზო გავალამაზო, სურათები გადავიღო, დავამუშავო – და არაფერი არის საკმარისი. პირველის გარდა, ყველაფერი მრავალჯერ ვცადე, ახლა ეს პოსტი სწორად იმ პირველის მცდელობაა და ვნახოთ, რა გამოვა. თუმცა, ხვალ ახალი დღეა და ვინ იცის, იქნებ, ხვალინდელი დღის გასაკეთებლებშიც გადავიტანო ეს ყველაფერი – ხელახლა.

თუმცა, არა… ბევრი რამისგან არ უნდა შედგებოდეს ჩემი სია – ვინაიდან, თუ მხოლოდ ნახევარი მოვასწარი დღეს, შეიძლება, ქვეცნობიერმა შემაწუხოს, რომ მეორე ნახევარი გაუკეთებელი დამრჩა. ხვალინდელი სია უფრო მოკლე იქნება. აი ასე.

Publish…

მოიცა, სად გეჩქარება – ჯერ სურათიც კი არ შეგირჩევია პოსტისთვის… არც თეგები…

Who cares…

Publish…

Oh, but wait…

adobe_post_20200327_21150401273641201514320128.png

ნაზი პრინცესა

ბავშვობაში ჩვეულებრივი ქაჯანა ვიყავი. ვერ ვიტანდი კაბებს. მერჩივნა მამაჩემთან ერთად მანქანა “მეკეთებინა”, ვიდრე “ჩაის წვეულებებზე” მივეწვიეთ და მოვმკვდარვიყავი მოწყენილობისაგან. ხშირად წამომაძახებდა დედა:

– ცოტა ნაზად, გოგო ხარ…

ახლაც ისე ჩამესმის ყურში ეს სიტყვები, თითქოს გუშინ იყო.

ჩემი შვილი პირიქითაა. არ ვიცი, ასეთი ფაფუკი, ფუმფულა, ნაზი, სულით “პრინცესა” საიდან გამოვიდა, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ სულაც არ მინდა “პრინცესა” იყოს და ვცდილობ სხვა მიდგომით აღვზარდო.

ჯერ-ჯერობით, წარუმატებლად ვებრძვი სტერეოტიპებს, რომლებიც თანატოლებისგან მოაქვს, რომ ვარდისფერი გოგოს ფერია, ცისფერი კი – ბიჭის. ვუხსნი, რომ ფერები არ იყოფა ამ ნიშნით და რომ მამას აქვს ვარდისფერი პერანგი, დედას – ლურჯი (თან ბევრი) სვიტერი.

წარუმატებლად ვებრძვი ძველ ზღაპრებს, სადაც პრინცესები თეთრ რაშზე ამხედრებულ პრინცებს ელოდებიან. სპეციალურად შევუძინე – “ძილისპირული ამბები მეამბოზე გოგონებისათვის”, მაგრამ, ჯერ მაინც პატარაა საამისოდ.

View this post on Instagram

დიდი ხანია, ამ წიგნის გამოწერა მინდოდა ანასთვის. მერე ვნახე, რომ ქართულად უთარგმნიათ და გავიქეცი საყიდლად! არ მინდა, ბავშვმა თეთრ რაშზე ამხედრებულ დებილ პრინცზე ოცნებასა და მის ლოდინში გაატაროს მთელი ცხოვრება. სანაცვლოდ, საკუთარ წარმატებასა და მომავალზე იოცნებოს და ამ ოცნების რეალობად ქცევაზე ფიქრში დაუღამდეს და გაუთენდეს. იმედია, ეს წიგნი ამაში ცოტას მაინც დაეხმარება! • • • • • • • #Rebel #RebelGirlsBook #RebelGirls #Book #Girls #GirlChild #girlchildempowerment

A post shared by Diana Kvaratskhelia (@dianik0) on

წინსვლაში – “პეპი გრძელწინდა” დამეხმარა. “ელსაც” – “გაყინულიდან. ამისათვის მადლობა დისნეის.

ვცდილობ, ანას პრინცესა არ დავუძახო და არც ის მსიამოვნებს, სხვები რომ ასე მოიხსენიებენ, იმიტომ, რომ მინდა ჩემმა შვილმა…

მინდა, რომ ძლიერი იყოს. მინდა, რომ შედარებით უფრო შემზადებული შეხვდეს ამ ცხოვრებას; რომ ვერავინ დაჩაგროს; ვერავინ შეძლოს მისით მანიპულირება; თვითშეფასების დაქვეითება… თავად შეძლოს საკუთარი გზის გაკვალვა და მომავლის გამოძერწვა.

ახლაც კი, მამამისს ეუბნება, რომ “პრინცი უნდა” – იმიტომ, რომ ჩემი შარფი მოსასხამად აქვს მოხურული, კისერზე ყალბი მარგალიტის ყელსაბამი შებნეული, თეთრი რაშიც კი მოუყვანეს – სათამაშო “მაქსიმუსი”  “რაპუნცელიდან” და ახლა მხოლოდ პრინციღა დარჩა… და კიდევ სასახლე – “ყინულის კიბეებით”.

Image result for facepalm emoji

ვაგრძელებ მუშაობას საპირისპირო მიმართულებით, ვნახოთ, სად ვიქნებით ერთი წლის შემდეგ.

გოგოები რომ პრინცესები არიან და ბიჭები – დედის იმედი…

გოგოებს პრინცესებს ვეძახით, მაგრამ მოახლეებად ვზრდით…

ბიჭებს – დედის იმედს ვუწოდებთ, მაგრამ – მათ რეალურად ისე ვექცევით, რომ შემდგომ – თავი “პრინცესა” ჰგქონიათ – ცნობილი ზღაპრიდან “პრინცესა მუხუდოს მარცვალზე”.

მერე უკვირთ გადაშენებული კაცების – ცოლებს სამუშაოდ უცხოეთში რომ უშვებენ და იმ “იმედების”, რომლებიც ჯიპებს ყიდულობენ დედის გამოგზავნილი ფულებით და დედის/მანდილოსნების სადღეგრძელოს ურცხვად შესვამენ “ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მქონე, არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის − ქართული ტრადიციული სუფრის/პურობის” ჟამს.

რვა მარტს გილოცავთ, ქალბატონებო.

გისურვებთ, გონების იმ ხმის ჩახშობას, ჩვენი ოჯახის წვერთა ხმით რომ ჩაგვჩინებს ფრაზებს, რომლებიც:

  1. უკან გვხევენ და არ გვაძლევენ თვითრეალიზაციის საშუალებას;
  2. ჩვენს თვითშეფასებას 0-ს ქვემოთ რომ აგდებენ;
  3. ფრთებს რომ გვაჭრიან, აქაოდა, ეს რა შენი საკადრისიაო…

უსასრულოდ შეიძლება გაგრძელება…

გისურვებთ, ამ ჩაკეტილი წრის გარღვევას!

იმიტომ, რომ:

What you heаl in yourself, you heal for your entire family line…

რასაც შენში განკურნავ – განკურნავ შთამომავლობაშიც…

წარმოგიდგენიააათ?!

ერთი წლის წინ რომში ვიყავი და ამის შესახებ დღემდე არაფერი დამიწერია ბლოგზე. ადრე აქაურობა ჩემი სარბიელი იყო, ჩემი მოსაზრებების ასპარეზი.

წერით ახლაც ვწერ – ფუცელზე. მეხმარება ემოციებისაგან დაცლასა და მოგონებების შენახვაში. არ მინდება სხვას გავუზიარო და არ ვაქვეყნებ. არადა, ერთ დროს ამის გარეშე არ შემეძლო.

ალბათ, ახლა ბევრად უფრო ნამდვილი ვარ, როდესაც ჩანაწერებს მოხლოდ ჩემთვის ვაკეთებ. ადრე, მკითხველის გულის მოგებაზე/წყენინებისაგან თავის არიდებაზე ვზრუნავდი, მაგრამ – ეტყობა, გავიზარდე. აღარც უაზრო დისკუსიებში ჩართვის სურვილი მაქვს; ძალიან იშვიათად – ადამიანების სიბნელეს რომ ვაწყდები, უბრალოდ, თავს ვერ ვიკავებ და მერე იმასაც ვნანობ.

ისიც არ ვიცი, ახლა ამას აქ რატომ ვწერ?!

არა, ლეპტოპი უნდა შევცვალო. სულ რამდენიმე აბზაცი დავწერე და უკვე ხელები მტკივა.

ხანდახან, სურვილი მიპყრობს, ჩანაწერები ონლაინ გავაკეთო, ისევ და ისევ მხოლოდ ჩემთვის, ოღონდ – საიდუმლო/დახურულ ბლოგზე… მაგრამ რაღაც მაკავებს. ალბათ, ზარები.

საინტერესოა, კომპიუტერში უფრო სწრაფად ვწერ თუ ფურცელზე? ექსპერიმენტი უნდა ჩავატარო და დავაკვირდე.

კომპიუტერის უპირატესობა ისაა, რომ დაკორექტირების საშუალებას იძლევა; მაგრამ კალმით წერისას სხვანაირად იცლები.

პოსტის წერისას ყველაზე მეტად სურათის შერჩევით, კატეგორიის მინიჭებით, თეგების ამორჩევით ვიღლები – გარეგნულ მხარეს ვაქცევ ყურადღებას, რასაც დიდი დრო მიაქვს, დროზე მეტი – ძალისხმევა. იმაზე მეტი, ვიდრე წერას და მერე ყველაფრის ხალისი მეკარგება.

აი, მაგალითად, წინა პოსტის გამოქვეყნებას არ ვგეგმავდი. შემთხვევით დამეჭირა, თორემ იგდებოდა დრაფტებში. მერე იძულებული გავხდი Featured image შემერჩია, ერთიც – თავად პოსტში ჩამესვა.

აი, ახლა – ამაზეც მეზარება…

ეჰ, წავედი, დავიძინო…

და ამასობაში, 200 სიტყვაზეც ავსულვარ. აჰა, სრულყოფილი პოსტი.

აქვე, აკვიატებული სიმღერაც და ეგაა:

პ.ს. ბილი ჩემმა დამ შემაყვარა ❤ მიყვარს ჩემი და.

წინა ცხოვრებაში, ალბათ, რომაელი ვიყავი…

სხვანაირად შეუძლებელია იმის ახსნა, თუ რატომ მიყვარს ეს ქალაქი ასე ძლიერ…

10 მარტს 1 წელი იქნება, ჩემი “რომაული არდადეგებიდან.” მთელი 8 დღე დავყავით მე და გიორგიმ ჩემი ოცნების ქალაქში.

ყველაზე ნახვადი ტურისტული ადგილების გარდა, ისეთი ადგილები მოვინახულეთ – hidden gems – რომ უწოდებენ. ყველაფერი წინასწარ დავგეგმე და პივრლი 4 დღე სწორად ამ გეგმის მიხედვით ვმოქმედებდით და ვმოძრაობდით. პირველ დღეს 10 კმ ვიარეთ – ყოველ დღეს ვაუმჯობესებდით რეკორდს (ხუთშაბათს 16 კმ-ზე ავედით) პარასკევამდე.  პარასკევს კი გიორგის ჭანჭიკები მოეშალა და ცოტა ტემპი დავაგდეთ.

ხედი კოლიზეუმიდან

ამ ქალაქში მოხვედრაზე ბავშვობიდან ვოცნებობდი. ბიძაჩემს გზამკვლევი ჰქონდა ჩამოტანილი იტალიის ოთხ დიდ ქალაქზე – რომი, ფლორენცია, ვენეცია და მილანი და ინგლისურიც ამ წიგნთან ერთად ვისწავლე. მაშინ ინტერნეტიც კი არ მქონდა – თუმცა ამ ულამაზესი გზამკვლევის წყალობით დავსეირნობდი რომის ქუჩებში და იქაური ცხოვრებით ვცხოვრობდი ჩემს წარმოსახვაში.

გუშინ, ავტობუსში ვიჯექი და ოცნებებით ისევ რომში ვიყავი. ამჯერად იქაურ მეტროში ვიჯექი და ერთი ბოლოდან მეორე ბოლოში მივდიოდი, რომ ჭეშმარიტი რომი მენახა კვლავ – ტურისტებისაგან თავისუფალი. საღამოს ტრასტევერეს უნდა ვწვეოდი – მეგობრის დაბადებისდღის აღსანიშნ წვეულებაზე. მომენტალურად მზემ მომანათა და არ ვიცი, მზის, არ ვიცი ოცნების დამსახურებით, გულში სითბო ჩამეღვარა.

მე აუცილებლად დავბრუნდები იქ – და არაერთხელ. იქნებ, ოდესმე იქ ცხოვრების პატივიც მერგოს. რომი ჩემი ქალაქია. კი, დანამდვილებით ვიცი, წინა ცხოვრებაში იტალიელი თუ არა – რომის მაცხოვრებელი მაინც ვიყავი…